รายละเอียด : พี่ครับผมคับ

“พี่ชอบผมตั้งแต่ตอนไหนเหรอครับ?”  
“ตอนที่ภูสวมผ้ากันเปื้อนแล้วชงกาแฟ” พี่ทิเบตตอบยิ้มๆ 
“เอาดี ๆ สิพี่”  
“ไม่รู้สิ รู้ตัวอีกทีก็ชอบเราแล้ว อาจเป็นเพราะพี่เห็นเราทุกวันมั้ง สารภาพตามตรงว่าแอบกังวลเหมือนกันว่าบอกความรู้สึกไปแล้วจะผิดหวัง กลัวว่าเราใจไม่ตรงกัน”  
ผมยิ้มบางกับคำพูดพี่เขา “แล้วทำไมถึงตัดสินใจขอผมเป็นแฟนล่ะครับ?” 
“ภูรู้มั้ยความสุขในชีวิตคนเราก็เหมือนไอติม ไม่รีบกินไอติมก็จะละลาย ความสุขก็เหมือนกันนะ อะไรที่มีความสุขก็ควรรีบตักตวงไว้” 
“ผมเป็นความสุขของพี่งั้นสิ”  
พี่ทิเบตไม่ตอบ แต่เขายื่นมือมาจับมือผมพลางบีบเบา ๆ  
“ใช่ อย่ารีบละลายล่ะ” 

---