รายละเอียด : รักเสน่หา

“ถึงไม่ได้เป็นญาติกัน แต่พายก็อยากให้พี่รักเป็นพี่ชายพายนะ พายอยากมีพี่ชาย ทำไมพี่รักพูดอย่างนี้ล่ะ”
"ต่อจากนี้ฉันไม่ได้เป็นพี่ชายเธออีกแล้ว…พาย”

“พี่ไม่ได้โกรธ จะโกรธได้ยังไง เธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย พี่ต่างหาก…”
“งั้นแสดงว่าพี่รักไม่ได้โกรธพาย ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องหลบหน้าพายได้แล้วนะคะ รู้ไหมว่าพายเสียใจมากเลยนะ คือพาย….พาย…” ไม่รู้จะเริ่มต้นบอกยังไงดี มันเขินอายไปหมด ยิ่งสบตาคมคู่นั้น ใจเธอก็เต้นสั่นไหวระรัว อย่างกับมีคนมาตีกลองข้างในหัวใจเธอ
“พาย…คือว่า” พระพายเม้มปากก้มหน้าลงซ่อนความเขินไว้ ลักษณัยที่รอฟังสิ่งเธอจะพูดก็ขมวดคิ้ว
“พี่รัก…ชอบพายจริงๆ เหรอคะ”
“พี่จำได้ว่าบอกเธอไปหมดแล้ว”
“แล้วถ้าเกิดว่า…พะ…พายเองก็ชอบพี่รักเหมือนกัน…”
“พายว่าไงนะพี่ไม่ได้ยิน” ลักษณัยถามซ้ำอีกครั้ง เพราะยัยตัวยุ่งพูดเสียงค่อนข้างเบา
“พาย…จะบอกว่า…พายเองก็รัก…พี่รักค่ะ!” พระพายหลับตาพูด เพิ่มระดับเสียงให้ดังขึ้น

---