รายละเอียด : Online on Love รักได้ไหม เมื่อหัวใจออนไลน์ไปหาเธอ

พิมพ์อรเดินเหม่อลอยออกไปจากคอนโดของโซนิค ตั้งใจจะโบกแท็กซี่ไปหาพัชรพงศ์ที่คอนโดของเขาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ตอนนี้เธออยากเจอเพื่อน อยากระบายทุกสิ่งทุกอย่างออกมาให้หมด แต่ยังไม่ทันออกไปพ้นจากเขตถนนส่วนบุคคล ข้อมือเล็กก็ถูกกระชากจนร่างน้อยลอยหวือไปปะทะกำแพงอกแกร่งของใครบางคนเข้าอย่างจัง
คนที่เธอทั้งรักทั้งชังนั่นเอง!
“ปล่อยนะ” เธอสั่งเขาเสียงห้วน ดวงตาก็แข็งกร้าวไม่เหลือความนุ่มนวลอ่อนหวานใดๆ อีกแล้ว เขาทำให้เธอเสียน้ำตายิ่งกว่าใครๆ ที่ผ่านมา
“มานี่!” เขาว่าสั้นๆ พร้อมกับฉุดกระชากลากถู ครั้นเธอไม่ยอมตามใจก็จับยกเธอขึ้นอุ้มพาดบ่า ก่อนจะเดินดุ่มๆ พาขึ้นมาบนห้อง ห้องที่เมื่อสามสัปดาห์ก่อนมันยังอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งรักอยู่เลย แต่ตอนนี้่น่ะหรือ มันจะมีแต่ร่องรอยแห่งช้ำเสียมากกว่า
โซนิควางร่างที่แบกมาบนโซฟาในห้องรับแขกแรงๆ พร้อมกับถอนหายใจอีกครั้ง รู้สึกยุ่งยากใจกับเรื่องยุ่งเหยิงที่จะว่าไปก็มาจากเขานั่นแหละที่ทำให้เป็นแบบนี้ วินาทีนั้นที่เธอบอกว่าไม่ต้องไปหา และเขาก็บอกว่าโอเค ใจเขาไม่ได้โอเคสักนิด พอหันหลังเดินหนีไปไม่กี่ก้าวแล้วเหลียวกลับไปมองอีกครั้ง ได้เห็นว่าเธอกำลังจะกลับไปจริงๆ วินาทีนั้นเขาก็ลืมความตั้งใจ รีบเดินตามลิ่วๆ ตามไปลากเธอกลับมา
แต่เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากันตอนนี้ เขากลับไร้คำพูดจะอธิบายเอาเสียดื้อๆ และเขาคิดว่าคนเราไม่จำเป็นต้องพูดทุกเรื่อง และผู้หญิงที่ได้อยู่เคียงข้างเขาเป็นคู่ชีวิตก็ควรจะหนักแน่นกว่านี้
แต่ครั้นเห็นใบหน้าหวานเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ก็อดเอ่ยถามไม่ได้
“เป็นอะไร”
เธอหันไปมองหน้าเขาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ยังจะกล้ามาถามอีก!
“พิมพ์ต่างหากที่ต้องถามคุณว่าคุณเป็นอะไร ทำไมต้องทำกับพิมพ์แบบนี้ พิมพ์ทำอะไรผิด”
“ก็แต่งด้วยแล้วก็น่าจะพอใจ ยังจะต้องการอะไรอีก ทำไมแค่นี้ก็ต้องคิดเล็กคิดน้อย”
“พิมพ์ไม่เคยคิดเล็กคิดน้อย พิมพ์แค่ไม่เข้าใจ”
“แล้วต้องการเข้าใจแบบไหน คิดเองเออเองจบแล้วนี่” เขาสวนกลับรวดเร็วจนเธออ้าปากค้าง
ก็จริง เธอไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย ไม่เลยจริงๆ ตอนนี้เขาเหมือนคนแปลกหน้า ไม่ใช่คนที่เธอเคยรู้จักมาตลอดอีกแล้ว
“งั้นเราก็คงไม่มีอะไรจะต้องคุยกันอีกแล้วค่ะ” เธอว่าก่อนจะลุกเดินหนีเขาเข้าไปในห้องนอน
“ฮันนี่ ฟังผมก่อน” เขาตามมากระชากแขนไว้ให้เธอหยุดเดิน แต่เธอก็สะบัดออกและถอยห่างจากเขา
“ไม่! พิมพ์จะกลับบ้าน พิมพ์ไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแม้แต่วินาทีเดียว ฮือๆ” เธอตะโกนใส่หน้าเขาพร้อมอาการสะอึกสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง หันหลังเตรียมจะเดินไปที่โซนแต่งตัว เพื่อเก็บเสื้อผ้า ของที่เป็นของของเธอจริงๆ ที่ไม่ใช่สิ่งที่เขาซื้อให้ พิมพ์อรตั้งใจว่าจะขนกลับไปที่บ้านให้หมด ให้มันจบๆ กันไป แต่โซนิคที่โมโหจนเลือดขึ้นหน้า เดินมากระชากข้อมืออีกครั้งและตวาดด้วยความฉุนเฉียว
“จะไปไหน!”
“ปล่อยพิมพ์นะ อย่ามาทำกับพิมพ์เจ็บๆ แบบนี้ คุณไม่มีสิทธิ์” คำพูดของเธอทำให้เขาตาลุกวาว
“ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ ดี! ก็ให้มันรู้ว่าผัวอย่างผมจะแตะต้องคุณไม่ได้”

---