รายละเอียด : ฤาสักแต่ว่าเป็นนารี

ฤาสักแต่ว่าเป็นนารี (พิมพ์ครั้งที่ 2)

"คุณไม่รู้หรอกว่า ผู้หญิงบางท้องถิ่นถูกผู้ชายมองดูยังไง มองดูเหมือนเป็นดอกไม้...เหมือนเป็นทาสทางกาม แล้วก็ใช้วิธีง่ายๆ หลอกลวง...ซื้อขาย...แล้วก็พวกผู้หญิงเราบางคนก็มองดูตัวเองเหมือนดอกไม้เหมือนกัน...สวยงาม...ยอมเขา...ยอมให้ผู้ชายใช้เงินหว่านยอมให้ถูลู่ถูกัง ฉันไม่อยากให้ผู้หญิงชาวบ้านอย่างฉัน...ซื่อ...งมอยู่กับค่านิยมเก่าๆ พูดกันง่ายๆ นะ อย่าแกล้งทำไม่รู้ว่า เด็กผู้หญิงแถวๆ บ้านนอก...ซื่อๆ ถูกหลอกมาเข้าซ่องไม่รู้เท่าไหร่ ฉันอยากทำยังไงก็ได้ ให้เรื่องอย่างนี้มันหมดสิ้นไป ถ้าใครอยากจะขายเนื้อขายตัวเนื้อหนังมังสาก็ให้เป็นเพราะเต็มใจ เพราะฉลาด เพราะรู้แล้วแต่ก็ยังอยากขาย ถ้ายังงั้น มันก็เนื้อหนังมังสาของเขา ฉันไม่อยากโทษผู้หญิงหรอก ใครๆ ก็อยากหาเงินได้ง่ายๆ ด้วยกันทั้งนั้น ตราบใดที่สังคมมันเป็นอยู่อย่างนี้ ผู้หญิงชาวบ้านก็ยังถูกหลอกลวง ยังหลงอยู่ว่า การขายตัวคือเรื่องธรรมดาๆ พูดถึงเรื่องนี้ มันอดถึงจุดเดือดไม่ได้ จริงๆ นะคะ ฉันแค้นมาตั้งนานแล้ว พอพูดถึงคนเหนือ พูดถึงดอกคำใต้ทีไร ทัศนคติของผู้ชายส่วนมากไม่เคยงดงามเลย บางทีฉันถึงอยากให้ใครล้างสังคมสกปรกมันเสียเลยให้สิ้นซาก"

---