แรกรักผลิใจ (บทเรียนร้อนสอนสวาท)

ศิษย์กับอาจารย์...บทบาทและหน้าที่ สองสิ่งที่เปรียบเสมือนกำแพงขวางกั้นความรัก“อาจารย์คะ ที่เหลือพลอยขอเอากลับไปทำต่อที่ห้องได้ไหม ตอนนี้มันใกล้จะมืดแล้ว พลอยกลัวว่า...”“ทำต่อให้เสร็จ เดี๋ยวฉันไปส่ง”ริมฝีปากสีหวานเม้มลงตอนที่ถูกแทรก แววตาเจือด้วยความวิตกมองไปยังคนที่อ่านหนังสือประวัติศาสตร์กรีกโรมันฆ่าเวลา เขาสั่งโดยไม่สบตาเธอด้วยซ้ำเผด็จการที่สุด...พลอยขวัญจำต้องนั่งละเลงสีต่อ เขาต้องไม่พอใจเรื่องเมื่อเช้าแน่ๆ ถึงได้ใช้อำนาจส่วนงานยื้อเธอไว้ตั้งสิหน่อยพลอยขวัญ...หญิงสาวหลับตาก่อนลืมขึ้นแล้วบอกกับตัวเองในใจ อาจารย์หนุ่มชำเลืองมองคนที่อยู่ในห้อง มุมปากหนากดยิ้มเมื่อเห็นว่าเธอจดจ่ออยู่กับภาพวาดตามเดิม เขาวางหนังสือในมือแล้วเดินไปล็อกประตูพร้อมกับก้าวเข้ามาประชิดโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันระวัง“อุ๊ย”พลอยขวัญสะดุ้ง ปลายนิ้วที่ประคองพู่กันไว้ในมือพลันร่วงตกเมื่อสัมผัสได้ถึงกายใหญ่ที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาตรวจงานในระยะใกล้“ระวังหน่อยสิ…”ใกล้จนรู้สึกถึงความร้อนจัดของการออกเสียงที่สาดกระทบกับผิวแก้ม......และใกล้เสียจนได้กลิ่นขมปร่าของบุหรี่ราคาแพงเขา...อันตรายเกินไปแล้วอาจารย์หนุ่มก้มลงเก็บพู่กันมาวางไว้บนถาดสีใกล้ตัว ดวงตาเปล่งประกายด้วยความรู้สึกนึกคิด...ยามไล่มองเส้นสายที่สะบัดจากปลายพู่กันราวกับเห็นสมบัติล้ำค่า“เธอไม่เคยทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ...”คำชมจากเขากระชากหัวใจพลอยขวัญให้เต้นไหวได้เสมอแม้แต่ในยามนี้ ในยามที่เธอคิดว่าจะยุติความสัมพันธ์ระหว่างเราความสัมพันธ์ที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะหา ‘คำจำกัดความ’ ว่าอะไร“อาจารย์...”ลมหายใจของหญิงสาวพลันสะดุดเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนจากฝ่ามือของราเชนท์ที่แนบลงบนต้นขา“รู้ไหม กระโปรงที่เธอใส่อยู่มันทำให้ฉันรู้สึกหงุดหงิดมาทั้งวัน...”ว่าพลางไล้หลังมือไปตามซอกขาอ่อนที่โผล่พ้นกระโปรงทรงเอตัวสั้นจู๋ ทั้งยั่วยวนและเซ็กซี่ต่อสายตาจนเขาแทบไม่เป็นอันทำอะไรปกติแล้วพลอยขวัญไม่ใช่คนที่จะใส่อะไรแบบนี้ แต่พอเห็นเธอได้ใส่...เลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกายก็ส่งเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง“อย่าค่ะ...”“อย่าอะไร...”“อื้ออ...เดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้า...”“ไม่มีหรอก...”“อา...อาจารย์”ร่างบางสัมผัสได้ถึงมวลความร้อนที่แผ่ขยายมาจากคนตัวสูงที่ชักใยอยู่ด้านหลังทั้งเสียดสี...ถูไถ...เบาบางผ่านร่มผ้าที่ขวางกั้น“ห้ามสิ...” คนสั่งงับริมหูขณะใช้อีกมือนวดเฟ้นหน้าอกอวบอิ่ม หญิงสาวสั่นสะท้านลืมหมดซึ่งการต่อต้าน “ถ้าห้ามได้...ฉันจะยอมปล่อยเธอไปสักครั้ง”#โคแก่กินหญ้าอ่อน#สามสิบห้าเต๊าะเด็กมหาลัยวัยยี่สิบ***อยากได้สาระเชิญทางอื่น ชื่นชอบความหื่นเชิญทางนี้ ***
จำนวน :

1

129.00 บาท

99.00 บาท

"คุณประหยัดไป 30.00 บาท (23.26 %)"

Add to Wish List

รายละเอียด

ศิษย์กับอาจารย์...บทบาทและหน้าที่ สองสิ่งที่เปรียบเสมือนกำแพงขวางกั้นความรัก“อาจารย์คะ ที่เหลือพลอยขอเอากลับไปทำต่อที่ห้องได้ไหม ตอนนี้มันใกล้จะมืดแล้ว พลอยกลัวว่า...”“ทำต่อให้เสร็จ เดี๋ยวฉันไปส่ง”ริมฝีปากสีหวานเม้มลงตอนที่ถูกแทรก แววตาเจือด้วยความวิตกมองไปยังคนที่อ่านหนังสือประวัติศาสตร์กรีกโรมันฆ่าเวลา เขาสั่งโดยไม่สบตาเธอด้วยซ้ำเผด็จการที่สุด...พลอยขวัญจำต้องนั่งละเลงสีต่อ เขาต้องไม่พอใจเรื่องเมื่อเช้าแน่ๆ ถึงได้ใช้อำนาจส่วนงานยื้อเธอไว้ตั้งสิหน่อยพลอยขวัญ...หญิงสาวหลับตาก่อนลืมขึ้นแล้วบอกกับตัวเองในใจ อาจารย์หนุ่มชำเลืองมองคนที่อยู่ในห้อง มุมปากหนากดยิ้มเมื่อเห็นว่าเธอจดจ่ออยู่กับภาพวาดตามเดิม เขาวางหนังสือในมือแล้วเดินไปล็อกประตูพร้อมกับก้าวเข้ามาประชิดโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันระวัง“อุ๊ย”พลอยขวัญสะดุ้ง ปลายนิ้วที่ประคองพู่กันไว้ในมือพลันร่วงตกเมื่อสัมผัสได้ถึงกายใหญ่ที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาตรวจงานในระยะใกล้“ระวังหน่อยสิ…”ใกล้จนรู้สึกถึงความร้อนจัดของการออกเสียงที่สาดกระทบกับผิวแก้ม......และใกล้เสียจนได้กลิ่นขมปร่าของบุหรี่ราคาแพงเขา...อันตรายเกินไปแล้วอาจารย์หนุ่มก้มลงเก็บพู่กันมาวางไว้บนถาดสีใกล้ตัว ดวงตาเปล่งประกายด้วยความรู้สึกนึกคิด...ยามไล่มองเส้นสายที่สะบัดจากปลายพู่กันราวกับเห็นสมบัติล้ำค่า“เธอไม่เคยทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ...”คำชมจากเขากระชากหัวใจพลอยขวัญให้เต้นไหวได้เสมอแม้แต่ในยามนี้ ในยามที่เธอคิดว่าจะยุติความสัมพันธ์ระหว่างเราความสัมพันธ์ที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะหา ‘คำจำกัดความ’ ว่าอะไร“อาจารย์...”ลมหายใจของหญิงสาวพลันสะดุดเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนจากฝ่ามือของราเชนท์ที่แนบลงบนต้นขา“รู้ไหม กระโปรงที่เธอใส่อยู่มันทำให้ฉันรู้สึกหงุดหงิดมาทั้งวัน...”ว่าพลางไล้หลังมือไปตามซอกขาอ่อนที่โผล่พ้นกระโปรงทรงเอตัวสั้นจู๋ ทั้งยั่วยวนและเซ็กซี่ต่อสายตาจนเขาแทบไม่เป็นอันทำอะไรปกติแล้วพลอยขวัญไม่ใช่คนที่จะใส่อะไรแบบนี้ แต่พอเห็นเธอได้ใส่...เลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกายก็ส่งเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง“อย่าค่ะ...”“อย่าอะไร...”“อื้ออ...เดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้า...”“ไม่มีหรอก...”“อา...อาจารย์”ร่างบางสัมผัสได้ถึงมวลความร้อนที่แผ่ขยายมาจากคนตัวสูงที่ชักใยอยู่ด้านหลังทั้งเสียดสี...ถูไถ...เบาบางผ่านร่มผ้าที่ขวางกั้น“ห้ามสิ...” คนสั่งงับริมหูขณะใช้อีกมือนวดเฟ้นหน้าอกอวบอิ่ม หญิงสาวสั่นสะท้านลืมหมดซึ่งการต่อต้าน “ถ้าห้ามได้...ฉันจะยอมปล่อยเธอไปสักครั้ง”#โคแก่กินหญ้าอ่อน#สามสิบห้าเต๊าะเด็กมหาลัยวัยยี่สิบ***อยากได้สาระเชิญทางอื่น ชื่นชอบความหื่นเชิญทางนี้ ***

ข้อมูลเพิ่มเติม

รีวิว

  • 5
    0%
  • 4
    0%
  • 3
    0%
  • 2
    0%
  • 1
    0%
0.0
0 รีวิว