รายละเอียด : มนุษย์ซึมเศร้ากับเรื่องเล่าสีขาวดำ

มนุษย์ซึมเศร้ากับเรื่องเล่าสีขาวดำ

เช้าวันหนึ่งผมสะดุ้งตื่นขึ้นในความมืด ห้องนอนสี่เหลี่ยมคับแคบ ผมแยกไม่ได้ว่านี่จริงหรือฝัน เหงื่อชุ่มโชกเปียกแฉะอยู่กลางแผ่นหลัง ผู้รู้สึกเหมือนกำลังติดอยู่ในห้องขังที่ไม่มีทางออก ดินแดนคุมขังอันเปรียบเสมือนโลกทั้งใบกุญแจเพื่อหนีหายสิ้นสลายไปหมดแล้ว ผมจ้องมองเข้าไปในความลึงซึ้งที่ดำมืดเปล่า มีแรงดึงดูดขนาดมหาศาลกำลังกวักมือเรียกผมจากปลายทาง อาจจะยังพอเยียวยาให้หายได้ นั่นคือคำรำพึงรำพันสุดท้ายที่ผมพร่ำพรายบอกกับตัวเอง

สารบัญ : มนุษย์ซึมเศร้ากับเรื่องเล่าสีขาวดำ

• บทที่ ๑ ความจริงจากความสูง ๖๙ เมตร
• บทที่ ๒ จิตแพทย์ครั้งที่ ๒
• บทที่ ๓ โลกในสายตาของผม
• บทที่ ๔ ซึมเศร้าคือเฉดสี
• บทที่ ๕ ลึกลงไปในรอยหยัก
• บทที่ ๖ เริ่มจากยาเม็ดแรก
• บทที่ ๗ เพื่อน (ไม่) ใหม่
• บทที่ ๘ ดำดิ่งลงอีกครั้ง
• บทที่ ๙ เรื่องเล่าเคล้าต๊อกป๊อกกิ
• บทที่ ๑๐ น้ำตาที่มาพร้อมกับกองหนี้
• บทที่ ๑๑ ความหวังในกลักฟิล์ม
• บทที่ ๑๒ เสียงว่าร้ายจากในเงามืด

---