รายละเอียด : วสันต์พร่ำรัก

“คิดจะอ่อยทั้งไอ้ทศ ไอ้รุตเลยหรือไง?”“หนู...ไม่เคยคิดแบบนั้น” “ไม่คิดแต่ทำเลยต่างหาก เฮอะ! หน้าใส ๆ ของหล่อนคงมีไว้หลอกพวกผู้ชายสินะ” อยู่ ๆ อธิตาก็โยนความผิดใส่สายฝนโดยที่หล่อนไม่ได้ทำสิ่งใดทั้งนั้น สายฝนส่ายหน้า ขมวดคิ้ว“หนูไม่ได้อ่อยใครเลยค่ะ”“ไม่ได้อ่อยแต่ให้มัน...” ภาพวันที่หมอทศรักษ์หอมพวงมาลับกุหลาบย้อนเข้ามาในหัว อีกทั้งสายตาของสารุตที่มองก็ทำให้อธิตารู้สึกขมุกขมัวในหัวใจ “อย่าลืมนะสายฝนว่าหล่อนเป็นใคร หล่อนเป็นแค่อีตัวในกล่องที่ฉันประมูลมา”“หนู..” สายฝนสะอื้นไห้ทุกข์อยู่ในอก รู้ตัวดีว่าตนเองนั่นเป็นใคร มาจากไหน เป็นแค่เพียงนางบำเรอที่ถูกซื้อมา หล่อนจะถูกกระทำย่ำยีอย่างไรก็ได้ “ชีวิตของหล่อนเป็นของฉัน อย่าริอาจคิดตีจากฉันโดยใช้ไอ้ทศหรือไอ้รุตเป็นสะพาน!” อธิตาจิ้มเข้าที่กลางหน้าผากสายฝนแรง ๆ จนหล่อนหงายหลัง“หนูไม่เคยคิดแบบนั้นกับคุณหมอนะคะ”“เหอะ! ไม่คิดแต่ทำแล้วน่ะสิ อย่าคิดว่าฉันไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของหล่อนนะ” ในหัวของอธิตามีภาพทับซ้อนเรื่องราวของบงกชขณะที่มองหน้าสายฝน อธิตาสะบัดหน้าแรง ถอนหายใจหนัก จ้องสายฝนจนหล่อนกระถกตัวหนี“กรี๊ดดด!!” อธิตาจับขาหล่อนลากให้กลับมาที่เดิมกดร่างเล็กลงกับพื้นแข็ง ๆ“ฉันต้องเตือนความจำว่าหล่อนเป็นเพียงดอกไม้ไร้ค่าที่เมื่อหมดความหอมฉันก็จะทิ้งลงถังขยะ ก็..แค่นั้น”

---