รายละเอียด : บุปผาร่ายรัก

เรื่องราวของหญิงสาวนามเคอหลิ่งหลิน จากเด็กกำพร้ากลายเป็นลูกบุญธรรมของแม่ทัพ ชายที่นางแอบรักถูกพิษเล่นทำให้เกือบสิ้นชีพนางจึงทำทุกวิถีทางที่จะช่วยเขา ทำให้นางได้รู้ชาติกำเนิด"รอยสักดอกไม้แดง" และหนทางสู่กระบีผงาดฟ้าสร้างความประทับใจจนติดอันดับ Top 20 หมวด นิยายกำลังภายใน เวบไซต์ เด็กดี.คอม และ ธัญวลัยมาแล้วเคอหลิ่งหลิน จากเด็กกำพร้ากลายเป็นลูกบุญธรรมของแม่ทัพจ้าวซื่อก่วง ความสามารถด้านแกะรอย วาดแผนที่ ใช้ชีวิตในกองทัพด้วยใบหน้าเย็นชา ทว่าเมื่อได้อยูใกล้ชายที่นางแอบรัก หญิงสาวก็ถอดหน้ากากกลายเป็นหญิงสาวธรรมดา ซุกซนราวกับลิงน้อย ชายที่ตนแอบรักนั้นสุขภาพไม่แข็งแรงจนเมื่อเขาได้รับพิษเข้าสู่โลหิตจนดวงตาเกือบบอดและจะสิ้นชีพในไม่ช้า นางจึงทำทุกวิถีทางที่จะช่วยเขา แม้หนทางนั้นจะยากลำบากและแลกกับชีวิตของนางก็ตามที โดยไม่รู้ว่าการเดินทางไปนำ ‘ไข่มุกหมื่นราตรี’ มาเพื่อรักษาชีวิตของ ‘คุณชายเฉิน’ จะเปลี่ยนชีวิตของนางตลอดไปชายหนุ่มอมโรคที่มีชีวิตราวกับจะตายวันตายพรุ่ง หลังจากได้ไข่มุกหมื่นราตรีที่เขารับพิษแทนน้องชาย กลับกลายเป็นว่านอกจากจะขับพิษออกจากดวงตาแล้วยังทำให้ร่างกายของเขาดีขึ้นตามลำดับ ทว่าเขากลับไม่พบเห็นหญิงสาวที่ซุกซนผู้นั้นอีกการนำไข่มุกหมื่นราตรีกลับมารักษาคุณชายเฉินทำให้เคอหลิ่งหลินสูญเสียกำลังภายใน นางต้องเดินทางเข้าวังหลวงตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับแม่ทัพจ้าว แม้นางจะเป็นบุญบุตรธรรมแต่นางคุ้นชินกับชีวิตชายแดนมากกว่า แต่เพราะต้องรักษาคำพูดตนเองจึงจำใจต้องเข้าวังหลวงกับแม่บุญธรรมซึ่งเป็นพระขนิษฐาขององค์ฮ่องเต้ แล้วโชคชะตาก็เล่นตลกให้เคอหลิ่งหลินได้พบคุณชายเฉินอีกครั้ง ทว่าบัดนี้เขาคือ ‘องค์ชายไท่หยาง’ โอรสพระองค์โตของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน และเด็กกำพร้าอย่างนางจู่ๆกลับมีรอยสักรูปดอกไม้แดงปรากฏที่กลางแผ่นหลัง ดอกไม้แดงคือสัญลักษณ์ของผู้นำทางไปสู่ที่ซ่อนของกระบี่ผงาดฟ้าที่คนในยุทธภพต่างหมายป้องจะเป็นโชคชะตาหรือพรหมลิขิตแต่เมื่อปลายนิ้วของทั้งสองมีด้ายแดงผูกพันกันไว้ แม้มีอุปสรรค พวกเขาก็พร้อมจะฟันฝ่าเพื่อได้ครอบครองใน ‘รัก’“ข้าเพียงเรียกเก็บมัดจำเล็กๆน้อยๆก่อนทำงานให้เจ้ามิได้หรือไร” “มัดจำ?” แววตาที่จ้องมองราวกับจะกลืนกินนางนั้นทำให้หญิงสาวได้แต่หลุบตา ขยับตัวกระสับกระส่ายอย่างไม่รู้จะทำเช่นไร มือสองข้างนั้นรุ่มร่ามบนตัวนางดึงสาบเสื้อของนางให้เปิดออก เอี้ยมตัวในบิดบังทรวงอกอิ่มเอมของหญิงสาวที่งดงามดุจดอกบัว“หยุดนะ...หม่อมฉัน...ไม่ชอบ” เพียงปลายนิ้วเย็นแตะต้องผิวกายใต้ร่มผ้า เนิ่นอกของนางก็ไหวสะท้านทำให้ร่างทั้งร่างสั่นระริก คำพูดทุกคำมลายหายไปสิ้น“ไม่ชอบอะไร บอกข้าซิ ข้าจะได้เอาใจเจ้าถูก” ราวกับเห็นนางเป็นลูกแกะ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ตั้งใจจะสนทนากับนางดีๆ ตะล่อมนางใจอ่อนยินยอมให้เขาเป็นผู้ดูแลปกป้องนาง แต่พอได้ยินว่านางจะให้คนอื่นช่วยเหลือ ไฟโทสะกลับมาปะทุขึ้นอีกครั้ง ได้อย่างไรกัน นางจะเปิดเปลือยผิวกายให้ผู้อื่นเห็นได้อย่างไร!

---