รายละเอียด : Space ช่องว่างระหว่างเรา

Space ช่องว่างระหว่างเรา

"ไอ้คิงทำไรวะ?"

"วาดรุปไง สวยป่ะ" ผมยกกระดาษในมือให้เพื่อนสนิทดู รูปนี้รูปแรกในรอบหลายปีที่ผมวาดเลยนะ ผมเคยได้เหรียญทองกับเงินเป็นรางวัลในการแข่งวาดรูปด้วย จำได้ลาง ๆ ว่าตอนนั้นอยู่อนุบาลสองมั้ง ต้องแข่งกับรุ่นพี่ตั้งสองคน!!! คนหนึ่งสละสิทธิ์เพราะท้องเสีย ส่วนอีกคนกินสีไปสามแท่ง กรรมการเลยปรับแพ้ไป

"ทำไมตรงนั้นมันเบี้ยว ๆ วะ"

"ไม่ได้เบี้ยวเว้ย มันคือศิลปะ" เนี่ยละน้า.... พวกไม่มีศิลปะในหัวใจมองอะไรก็ไม่สวย ต้องคนอย่างเทพคิงครับ! มองขี้หมาก็ยังเห็นว่างาม! แม่เจ้า รูปร่างอิสระไม่ตายตัวของมันทำให้ผมสนใจ เบ่งยังไงให้กลายเป็นแบบนั้น แล้วทำไมเวลามันแห้งถึงกลายเป็นสีขาว? ไม่เคยสงสัยกันบ้างเหรอ ผมโคตรสงสัยอ่ะ ไม่มีสารคดีขี้หมาบ้างรึไงวะ

เนื้อหาปกหลัง : Space ช่องว่างระหว่างเรา

"งั้นก็สนิทกันซะสิ"

คือประโยคที่ผมพูดกับ "ราม" เด็กลูกครึ่งที่เป็นน้องรหัสของเพื่อนสนิทหลังจากนั้นผมก็วนเวียนอยู่รอบกายมันตลอดอย่าคิดว่าผมโรคจิตครับ ผมก็แค่สนใจพฤติกรรมนิ่ง ๆ ไม่ค่อยพูดไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรก็ดูน่าสนใจไปหมดในสายตาผมแค่มันแคะขี้มูกยังทำให้ผมตื่นเต้นได้เลย แต่ GOD! ไอ้รามไม่ยอมพูดกับผมสักคำไม่ใช่แค่กับผมนะครับ พี่รหัส เพื่อนในคณะ อธิการบดี อาจารย์ มันไม่พูดกับใครสักคน! แต่แบบนี้แหละดี...ท่านเทพคิงคนนี้จะทำให้มิงพูดจนน้ำไหลไฟดับให้ได้เลยไอ้เด็กน้อย!

 

---