ใจกรุ่นรัก

ประพิมพรรษ์ แทบจะแดดิ้นตายเสียให้ได้ เมื่อถูกพาตัวมาดัดนิสัยยังไร่กาแฟของ นภนต์ พี่ชายบุญธรรม ที่เธอเคยค่อนแคะว่าแสนกระจอก เธอรู้ดีว่า ต่อให้มีปีก ก็หาทางบินหนีออกจากที่นี่ไปไม่ได้ ประพิมพรรษ์จึงหลอกล่อให้เขาตายใจ แสร้งยอมรับมัน แล้วรอโอกาสเหมาะๆ หาทางหนีทีไล่ แต่ยังไม่ทันไร กลิ่นกาแฟก็เริ่มเคล้ากลิ่นรัก พอรู้ตัวอีกที...ลมหายใจของเธอก็มีเขาเจือปนอยู่ทุกจังหวะการเต้นของหัวใจ! พรวด!!! นภนต์หลับตาพ่นกาแฟคำแรกออกมา ให้ตายเถอะ! เพิ่งรู้ว่ากาแฟเกรดพรีเมียมจากไร่มันรสชาติห่วยแตกก็วันนี้เอง! “ไอ้คนบ้า สกปรกที่สุดเลย!” หญิงสาวกระโดดโหยง หลบกาแฟที่ชายหนุ่มพ่นมันออกมาโดยที่เขาไม่แคร์เลยว่ามันจะเลอะตรงไหนบ้าง “ชงกาแฟบ้าอะไรของเธอฮะเพลงฝน! ขมปี๋แบบนี้กินได้ที่ไหนกัน” “อ้าว ก็นายสั่งเองว่ากาแฟดำ” “กาแฟดำน่ะใช่ แต่ไม่ใช่ให้เทกาแฟใส่มาหมดไร่แบบนี้!” “ก็ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่านายจะกินกาแฟ ‘ดำ’ แค่ไหนน่ะ” ประพิมพรรษ์เน้นเสียงคำว่าดำเป็นพิเศษจนนภนต์ยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าคาดโทษ “นี่จงใจแกล้งฉันใช่ไหม เอากาแฟมาเทชงเล่นแบบนี้สมควรโดนหักเงิน!” เงินเดือนหมื่นห้า! ยังมีหน้าจะมาหักนู่นนี่ยิบย่อยอีก ให้ตายเถอะ คนอื่นอาจจะคิดว่าอยู่ได้นะ แต่ประพิมพรรษ์คิดว่าเธอต้องตายแน่! ก็เมื่อก่อนเธอใช้เงินแต่ละเดือนต่ำกว่าหลักแสนที่ไหนกันเล่า! “ฉันไม่ได้จะแกล้งนายนะ ก็ฉันไม่รู้นี่ว่านายอยากได้กาแฟเข้มแค่ไหน” “ฉันก็กินเหมือนที่มนุษย์คนอื่นเขากินกันนั่นแหละ คราวหลังถ้าไม่รู้ว่ามันเข้มหรือยังก็หัดชิมดู ไม่ใช่ตะบี้ตะบันเติมกาแฟใส่ไปแบบนี้” “จะไปรู้ได้ยังไงเล่า ฉันเคยกินกาแฟที่ไหนกัน”
จำนวน :

1

299.00 บาท

259.00 บาท

"คุณประหยัดไป 40.00 บาท (13.38 %)"

Add to Wish List

ข้อมูลเพิ่มเติม

รายละเอียด

ประพิมพรรษ์ แทบจะแดดิ้นตายเสียให้ได้ เมื่อถูกพาตัวมาดัดนิสัยยังไร่กาแฟของ นภนต์ พี่ชายบุญธรรม ที่เธอเคยค่อนแคะว่าแสนกระจอก เธอรู้ดีว่า ต่อให้มีปีก ก็หาทางบินหนีออกจากที่นี่ไปไม่ได้ ประพิมพรรษ์จึงหลอกล่อให้เขาตายใจ แสร้งยอมรับมัน แล้วรอโอกาสเหมาะๆ หาทางหนีทีไล่ แต่ยังไม่ทันไร กลิ่นกาแฟก็เริ่มเคล้ากลิ่นรัก พอรู้ตัวอีกที...ลมหายใจของเธอก็มีเขาเจือปนอยู่ทุกจังหวะการเต้นของหัวใจ! พรวด!!! นภนต์หลับตาพ่นกาแฟคำแรกออกมา ให้ตายเถอะ! เพิ่งรู้ว่ากาแฟเกรดพรีเมียมจากไร่มันรสชาติห่วยแตกก็วันนี้เอง! “ไอ้คนบ้า สกปรกที่สุดเลย!” หญิงสาวกระโดดโหยง หลบกาแฟที่ชายหนุ่มพ่นมันออกมาโดยที่เขาไม่แคร์เลยว่ามันจะเลอะตรงไหนบ้าง “ชงกาแฟบ้าอะไรของเธอฮะเพลงฝน! ขมปี๋แบบนี้กินได้ที่ไหนกัน” “อ้าว ก็นายสั่งเองว่ากาแฟดำ” “กาแฟดำน่ะใช่ แต่ไม่ใช่ให้เทกาแฟใส่มาหมดไร่แบบนี้!” “ก็ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่านายจะกินกาแฟ ‘ดำ’ แค่ไหนน่ะ” ประพิมพรรษ์เน้นเสียงคำว่าดำเป็นพิเศษจนนภนต์ยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าคาดโทษ “นี่จงใจแกล้งฉันใช่ไหม เอากาแฟมาเทชงเล่นแบบนี้สมควรโดนหักเงิน!” เงินเดือนหมื่นห้า! ยังมีหน้าจะมาหักนู่นนี่ยิบย่อยอีก ให้ตายเถอะ คนอื่นอาจจะคิดว่าอยู่ได้นะ แต่ประพิมพรรษ์คิดว่าเธอต้องตายแน่! ก็เมื่อก่อนเธอใช้เงินแต่ละเดือนต่ำกว่าหลักแสนที่ไหนกันเล่า! “ฉันไม่ได้จะแกล้งนายนะ ก็ฉันไม่รู้นี่ว่านายอยากได้กาแฟเข้มแค่ไหน” “ฉันก็กินเหมือนที่มนุษย์คนอื่นเขากินกันนั่นแหละ คราวหลังถ้าไม่รู้ว่ามันเข้มหรือยังก็หัดชิมดู ไม่ใช่ตะบี้ตะบันเติมกาแฟใส่ไปแบบนี้” “จะไปรู้ได้ยังไงเล่า ฉันเคยกินกาแฟที่ไหนกัน”

รีวิว

  • 5
    0%
  • 4
    0%
  • 3
    0%
  • 2
    0%
  • 1
    0%
0.0
0 รีวิว